głownia ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) palące się lub tlące się polano (1.2) główna część broni siecznej przeznaczona do cięcia lub kłucia; (1.3) rękojeść broni ręcznej, zwłaszcza siecznej (1.4) grzyb pasożytniczy wywołujący choroby zbóż;
(1.1) Potem szelest suchych liści ustał, szept umilkł i jak raz w tej samej chwili głownia w piecowisku strzeliła obfitem światłem (…) (1.1) Słabo tlało jego ognisko; głownia spora dymiła jeszcze nieco: zaledwo zbliżył się homen, głownia stanęła na nogach, wyciągnęła dwa ramiona, a zarzewie zajaśniało dwoma błyszczącymi oczyma i razem z innymi śpiewać zaczęło. (1.3) Biodra otaczał mu pas krepowy, od którego bogata szabla zwieszała się na jedwabnych rapciach; ale i szabla, i ubiór gasły przy bogactwie tureckiego gindżału, zatkniętego za pas, którego głownia tak była nasadzona kamieniami, że aż skry sypały się od niej.
(1.1) płomień głowni
(1.1) żagiew, bierwiono, polano (1.2) głównia, klinga, brzeszczot, ostrze
głowa , głowienka głównie
angielski: (1.2) blade czeski: (1.2) čepel niemiecki: (1.2) Klinge nowogrecki: (1.1) δαυλός , δαυλί włoski: (1.1) tizzo , tizzone