bierwiono ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) pień drzewa oczyszczony z gałęzi, czasem także z kory (1.2) spory kawałek drewna przeznaczony na opał
(1.1-2)
(1.1) Gdy poseł i pan Skrzetuski zajechali przez bramę ze swymi wozami, ujrzeli nie dwór, ale raczej obszerną szopę z ogromnych bierwion dębowych zbitą, z wąskimi, podobnymi do strzelnic oknamiH. Sienkiewicz, Ogniem i mieczem. (1.1) Brama potężna, z takichże bierwion dębowych, dawała przejście na majdan, który cały był otoczony rowem i palisadą. (1.2) Od rana widać tu już było młodzież znoszącą suche gałęzie, łuczywo, bierwiona świeżo ucięte, gdyż martwego drzewa jak na budowę chaty nikt nie używał, tak i na ogień święty nosić go nie było wolnoJ. I. Kraszewski, Stara baśń.
(1.1) belka, kłoda (1.2) polano, kloc, szczapa
angielski: (1.1) log; (1.2) log białoruski: (1.1) бервяно ; (1.2) бервяно esperanto: (1.2) ŝtipo ukraiński: (1.1) колода