łuczywo ()
,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) kawałek smolnego drzewa, używanego dawniej do oświetlania;
(1.1)
(1.1) Żołnierze pogasili teraz łuczywo, natomiast każdy ściągnął z ramienia to muszkiet, to piszczel, to guldynkę i nuż grzmieć na powitanie paniH. Sienkiewicz, Pan Wołodyjowski. (1.1) Tak jak przed trzema miesiącami, kobieta siadła znowu na ziemi i skrzynkę otworzyła, a parobczak stojący za nią trzymał w ręku palące się łuczywoE. Orzeszkowa, Niziny.
(1.1) pochodnia
angielski: (1.1) torch białoruski: (1.1) лучы́на niemiecki: (1.1) Fackel rosyjski: (1.1) лучи́на wilamowski: (1.1) karkuøški