kąkol ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) , roślina z rodziny goździkowatych, pospolity chwast zbożowy o purpurowoliliowych kwiatach;
(1.1)
(1.1) Chociaż to gospodarzy bardzo w oczy kole: piękne są w złotym zbożu chabry i kąkole.Jan Lemański, Czyn (1911), cyt. za: Witold Doroszewski, Słowniki języka polskiego, tom 3, Wiedza Powszechna, Warszawa 1969, s. 643.
(1.1) kąkol polny • chabry i kąkole
(1.1) diabelskie kwiatyTeresa Skubalanka, Polskie nazewnictwo roślin. Struktura zbioru, „Annales Universitates Mariae Curie-Skłodowska Lublin-Polonia”, vol. XXVII/2009, s. 135.
(1.1) chwast
kąkolik kąkolowy, kąkolewski
dziura w worze, gość w komorze, piasek w mące, woda w łące, kąkol w życie, złość w habicie — rzeczy niecne • gdzie Pan Bóg sieje pszenicę, tam diabeł kąkol • każde pole rodzi kąkole • kto sieje kąkol, zbiera kąkol • na Podolu pszenica bez kąkolu • Pan Bóg pszenicę mnoży, a diabeł kąkol sporzy • przy pszenicy musi być kąkol • siać kąkol
angielski: (1.1) cockle czeski: (1.1) koukol hiszpański: (1.1) neguilla łaciński: (1.1) lolium, Agrostemma nowogrecki: (1.1) γόγγολη ukraiński: (1.1) кукіль włoski: (1.1) gettaione , gittaione