impreza ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) zabawa, przyjęcie (1.2) wydarzenie kulturalne lub sportowe (1.3) przedsięwzięcieSłownik języka polskiego, oprac. Maurycy Orgelbrand, Wilno 1861. (1.4) zamysł, chęć
(1.1)
(1.1) Tuż przed imprezą Paulinka przeżyła ogromny kryzys odzieżowy – dosłownie nie miała co na siebie włożyć! (1.2) Plener jest spotkaniem organizowanym przez origamistów dla origamistów, imprezą non-profit. (1.3) (…) rzucił w kąt Cycerona, przypasał szabelkę, wsadził na głowę konfederatkę z dwubarwnem piórkiem i ruszył z legionem pod Pogrzybowo, a potem za swoją imprezę pokutował wraz z innymi w Kostrzynie.
(1.1) bawić się / być na imprezie • iść na imprezę • ryzykowna impreza
(1.1) zabawa, przyjęcie; prywatka;
impra , imprezowanie , imprezowicz , imprezowiczka imprezka imprezować imprezowy
(być) po imprezie
<
(1.1)
angielski: (1.1) party; (1.2) event baskijski: (1.1) festa, jai czeski: (1.1) party, hov. akce, mejdlo, mejdan, spářka duński: (1.1) fest , party ; (1.2) event /, arrangement esperanto: (1.1) festo; (1.2) aranĝo francuski: (1.1) fête hiszpański: (1.1) fiesta krymskotatarski: (1.1) cıyın litewski: (1.1) šou; (1.2) vakarėlis ; (1.3) pramoga niemiecki: (1.1) Party polski język migowy: rosyjski: (1.1) вечеринка szwedzki: (1.1) fest ukraiński: (1.1) вечірка