skroń ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) boczna część głowy za oczami;
(1.1)
(1.1) Boli mnie głowa w okolicach skroni.
(1.1)
skroniowy
< , dalsza etymologia niepewna , ,
Forma „skroniami” jest uznawana przez Słownik poprawnej polszczyzny pod redakcją W. Doroszewskiego za niepoprawną, choć podają ją Wielki słownik poprawnej polszczyzny pod redakcją A. Markowskiego, Słownik gramatyczny języka polskiego i Inny słownik języka polskiego pod redakcją M. Bańki. zobacz też: Indeks:Polski - Części ciała
albański: (1.1) tëmth angielski: (1.1) temple arabski: (1.1) صدغ azerski: (1.1) gicgah baskijski: (1.1) loki białoruski: (1.1) скронь bułgarski: (1.1) слепоочие czeski: (1.1) spánek duński: (1.1) tinding esperanto: (1.1) tempio fiński: (1.1) ohimo francuski: (1.1) tempe górnołużycki: (1.1) skróń hindi: (1.1) कनपटी (kanapataii) hiszpański: (1.1) sien interlingua: (1.1) tempora islandzki: (1.1) gagnauga jidysz: (1.1) שלייף (szlejf) łaciński: (1.1) tempus niemiecki: (1.1) Schläfe norweski (bokmål): (1.1) tinning norweski (nynorsk): (1.1) tinning nowogrecki: (1.1) κρόταφος rosyjski: (1.1) висок słowacki: (1.1) spánok szwedzki: (1.1) tinning ukraiński: (1.1) скроня węgierski: (1.1) halánték wilamowski: (1.1) šłȫf i šłȳf , śłöf włoski: (1.1) tempia