eka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) narożnik budynku, kąt w pomieszczeniu (1.2) młodzieżowa grupa koleżeńska (często łobuzerska lub złodziejska) z tej samej dzielnicy bądź ulicy; (1.3) rzut rożny w piłce nożnej
(1.1) Nagle zza eki wyskoczył jakiś gzik w obrzympanej szabrace. (1.2) Eka zza winkla ino szpycowała na mele zez naszygo fyrtla. → Nasza paczka zza rogu tylko spozierała na dziewuchy z naszej dzielnicy. (1.2) Trzymać to se możesz, ile chcesz, na ulicy, ale tutej jest spowiedź święta przed kolegami z eki. (…) A przed eką ino sie prawdę gada. A jak kto kłamie, to w trymiga z eki może kopa w dupę dostać i niech se szuka indziej kolegów, co go na robotę biorąRyszard Ćwirlej, Zaśpiewaj mi kołysankę, Wydawnictwo Czwarta Strona, Poznań 2020, s. 194..
(1.1) winkiel, węgieł (1.2) paczka, chłopaki; banda, szajka (1.3) róg, korner
(1.2) Eka z Małeka
(1.1-3)
(1.1) (1.2) (1.3)
eka ()
liczebnik główny (1.1) jeden
eka ()
liczebnik główny (1.1) jeden
eka ()
liczebnik główny (1.1) jeden, 1 przymiotnik (2.1) jeden, jedyny, samotny (2.2) taki sam, ten sam
(1.1) zobacz też: Indeks:Pali - Liczebniki
eka ()
rzeczownik, klasa 5 (1.1) akr
eka ()
rzeczownik (1.1) akr
eka ()
rzeczownik (1.1) rękaIstván Fodor, László Magyar, Introduction to the History of Umbundu: L. Magyar's Records (1859) and the Later Sources, Akadémiai Kiadó, Budapest 1983, str. 109.
zobacz też: Indeks:Umbundu - Części ciała