__TOC__ rzec ()
,
czasownik przechodni niedokonany (1.1) mówić, odzywać się, komunikować coś czasownik przechodni dokonany (2.1) powiedzieć, odezwać się, zakomunikować coś
(1.1) z obocznościami (2.1) z obocznościami
(1.1) Ale Pódźwa-Śmiga niedarmo jest frontowy wyga, geniusz decyzji, że tak rzekę, dał rozkazJanusz Szpotański: Zebrane utwory poetyckie, Puls, Londyn, 1990. (1.1) Tako rzecze ZaratustraTytuł dzieła Fryderyka Nietzschego. (2.1) To rzekłszy zbliżył się do KmicicaHenryk Sienkiewicz: Potop.
rzeczony orzec , odrzec , wyrzec porzekadło , rzecznik , rzeczniczka , przyrzeczenie , rzecz , orzeczenie , rzeczenie , narzeczona rzekłem rzekłem! • by tak rzec • by nie rzec • rzec można • jako się rzekło • słowo się rzekło, kobyłka u płota
angielski: (1.1) say; (2.1) say, tell francuski: (1.1) dire; (2.1) dire górnołużycki: (2.1) rjec japoński: (1.1) 曰 (hirabi) niderlandzki: (1.1) zeggen; (2.1) vertellen niemiecki: (1.1) sagen; (2.1) sagen rosyjski: (1.1) изрекать; (2.1) изречь, сказать slovio: (1.1) vec (вец) szwedzki: (1.1) säga, yttra, uttala, uttrycka, framföra, anföra, framhålla
rzec ()
czasownik przechodni dokonany (1.1) powiedzieć, rzechttps://iecor.clld.org/languages/kashubian