__TOC__ finka ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) nóż fiński używany zwykle przez harcerzy i turystów;
(1.1)
(1.1) Otworzyłem konserwę finką.
Finka , Fin , fińskość , fiński fiński
angielski: (1.1) sheath knife białoruski: (1.1) фінка fiński: (1.1) puukko rosyjski: (1.1) финка ukraiński: (1.1) фінка
finka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) łuszczak (ptak z rodziny łuszczaków, ) fink|a, ~u, ~u, ~u (~an, ~una, ~unni, ~unnar); ~ur, ~ur, ~um, ~a lub ~na (~urnar, ~urnar, ~unum, ~anna lub ~nanna)
(1.1) barrfinka • bókfinka • þistilfinka
finka ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) areszt, paka, pudło, kić, mamer (1.2) kryty wagon bagażowy czasownik przechodni (2.1) wsadzić do paki, zamknąć do kicia
(1) en finka, finkan; finkor, finkorna (2.1) att finka, finkar, finkade, finkat, finka!, pres. part. finkande, perf. part. finkad
(1.1) polisarrest, arrest, häkte, fängelse, fängelsecell, kurra, bur (1.2) täckt godsvagn, godsfinka (2.1) arrestera, häkta, bura in, sy in
(2.1) finkande, finkning