lubo ()
,
przysłówek sposobu (1.1) miło, przyjemnie spójnik (2.1) choć, chociaż; acz, aczkolwiek
(3.1) od luba
(1.1) Poczuł się lubo, gdy pierwszy łyk okowity rozszedł się po ciele. (2.1) Droga ciągle, lubo nieznacznie, szła w górę. (2.1) Na niej siedział niemłody mężczyzna, […] z postacią krzepką i dobrze zbudowaną, lubo nieco pochyloną przez wiek, a może i przeniesione trudy życiaE. Orzeszkowa, Na prowincji.. (3.1) Moja lubo, moja mamo, kogóż my na chorążego wybierzemy?Michał Czajkowski, Owruczanin, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1927, s. 103.
(2.1) luboć