__TOC__ autodafe ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) wprowadzone przez inkwizycję publiczne wyznanie lub zaparcie się wiary przez oskarżonego o herezję; (1.2) publiczne wykonanie kary śmierci za herezję, najczęściej przez spalenie na stosie (1.3) palenie ksiąg uznanych za heretyckie (1.4) publiczne napiętnowanie kogoś; też: publiczne pokajanie się lub wyznanie czegoś (1.5) samobójstwo poprzez spalenie się żywcem
(1.1-5)
(1.2) Więzienie, skazanie na galery, utrata mienia - kary te stosowano nagminnie wobec wszystkich klientów inkwizycji, z wyjątkiem czarownic: te czekało zawsze autodafe, czyli spalenie żywcem.
(1.5) samospalenie
→ akt wiary
innym poprawnym wariantem zapisu wyrazu jest forma oryginalna: auto da fé
(1.5) esperanto: (1.1) aŭtodafeo hiszpański: (1.1) auto de fe interlingua: (1.1) autodafe niemiecki: (1.1) Autodafé nowogrecki: (1.1) άουτο ντα φε włoski: (1.1) autodafé
autodafe ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) autodafe
autodafe ()
rzeczownik (1.1) autodafe