podniebienie ()
, , ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) górna część jamy gębowej kręgowców; (1.2) smak, gust (1.3) widoczna z wnętrza pomieszczenia powierzchnia sklepienia;
(1.1-3)
(1.1) podniebienie twarde, podniebienie miękkie (1.2) delikatne podniebienie
podniebienny
czarne podniebienie
pod niebem → wysoko < Alicja Nagórko, Zarys gramatyki polskiej, PWN, Warszawa 2007, s. 188.
(1.1) zobacz też: Indeks:Polski - Części ciała
angielski: (1.1) palate; (1.2) palate arabski: (1.1) حنك baskijski: (1.1) ahosabai białoruski: (1.1) паднябенне bułgarski: (1.1) небце duński: (1.1) gane esperanto: (1.1) palato francuski: (1.1) palais galicyjski: (1.1) padal ; (1.2) padal ; (1.3) intradorso hiszpański: (1.1) paladar ; (1.2) paladar ; (1.3) intradós interlingua: (1.1) palato; (1.2) palato islandzki: (1.1) gómur japoński: (1.1) 口蓋 (こうがい, kōgai) jidysz: (1.1) גומען (gumen) litewski: (1.1) gomurys łaciński: (1.1) palatum niemiecki: (1.1) Gaumen norweski (bokmål): (1.1) gane nowogrecki: (1.1) υπερώα , ουρανίσκος ; (1.2) ουρανίσκος nowopruski: (1.1) dāngs omahijsko-ponkaski: (1.1) ttagðáde portugalski: (1.1) paladar ; (1.2) paladar rosyjski: (1.1) нёбо staropruski: (1.1) dangus szwedzki: (1.1) gom ukraiński: (1.1) піднебіння węgierski: (1.1) szájpadlás, szájpad wilamowski: (1.1) gauma , hymół , hymmuł , hymuł włoski: (1.1) palato ; (1.2) palato