bronować ()
, ,
czasownik niedokonany (1.1) spulchniać ziemię za pomocą brony
(1.1)
(1.1) Rolnik bronował ziemię. (1.1) Ja mu sam włożę jarzmo na wspaniałą szyję, / sam Efraima zaprzęgnę, / orać będzie Juda, / Jakub zaś będzie bronował.Księga Ozeasza 10,11
(1.1) bronować + ; nie: bronować +
brona , bronka , bronowanie , bronowisko
(1.1)
angielski: (1.1) harrow białoruski: (1.1) баранаваць bułgarski: (1.1) бранувам esperanto: (1.1) erpi francuski: (1.1) herser hiszpański: (1.1) gradar interlingua: (1.1) hirpicar kaszubski: (1.1) bronowac niemiecki: (1.1) eggen nowogrecki: (1.1) σβαρνίζω ukraiński: (1.1) боронува́ти wilamowski: (1.1) ēgja