__TOC__ double ()
rzeczownik (1.1) sobowtór (1.2) dubler (1.3) debel (1.4) w brydżu: kontra przymiotnik (2.1) podwójny przysłówek (3.1) podwójnie czasownik (4.1) podwoić (się) (4.2) w brydżu: kontrować (4.3) pełnić również inną funkcję
(1.2) Putin is rumored to have many doubles. → O Putinie mówią, że ma wielu dublerów. (2.1) The closet has double doors. → Szafa ma podwójne drzwi. (2.1) Give me a double serving of mashed potatoes. → Nałóż mi podwójną porcję purée.
(4.3) double as
(2.1) double offset wrench, double bass, double-dealing, double-pocket, double whisky
doubly redouble redouble
double ()
przymiotnik (1.1) podwojony, podwójny rzeczownik, rodzaj męski (2.1) podwojenie (2.2) kopia, duplikat (2.3) debel (2.4) sobowtór przysłówek (3.1) podwójnie liczebnik mnożny (4.1) podwójnyAntoni Platkow, Rozmówki francuskie, Warszawa, Wiedza Powszechna, 1970, s. 33, PB 2793/70.
doubler doublage