wesele ()
,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) przyjęcie i zabawa urządzane po ślubie (1.2) coś wesołego
(1.1) (1.2)
(1.1) Zostałem zaproszony na wesele kuzyna.
(1.1) obsługiwać / wyprawić wesele • zaprosić na wesele
(1.1) weselisko,
(1.1) stypa
weselnik , wesołość weselisko rozweselać, weselić się weselny, wesoły, wesół weselnie, wesoło
do wesela się zagoi • nie rade kury na wesele, ale muszą • srebrne wesele • złote wesele • brylantowe wesele • diamentowe wesele • bez kołaczy nie wesele • psie wesele
Henryk Gaertner, Gramatyka współczesnego języka polskiego. Część III, 1. Słowotwórstwo, Książnica – Atlas, Warszawa – Lwów 1934, s. 243. < bezpośrednio odziedziczone z jest
angielski: (1.1) wedding reception arabski: (1.1) زواج, فرح baskijski: (1.1) eztei białoruski: (1.1) вяселле ; (1.2) вяселле (viasiellie) cerkiewnosłowiański: (1.1) женитва czeski: (1.1) svatba , svatební hostina dolnołużycki: (1.1) swajźba duński: (1.1) bryllup esperanto: (1.1) nupto estoński: (1.1) pulmad fiński: (1.1) häät hiszpański: (1.1) boda ; (1.2) regocijo , alborozo kaszubski: (1.1) wieselé kataloński: (1.1) boda łotewski: (1.1) kāzas niemiecki: (1.1) Hochzeit norweski (bokmål): (1.1) bryllup norweski (nynorsk): (1.1) bryllaup nowogrecki: (1.1) γάμος ; (1.2) χαρά nowopruski: (1.1) wesseli rosyjski: (1.1) свадебный пир ; (1.2) веселье szwedzki: (1.1) bröllop turecki: (1.1) düğün tuvalu: (1.1) āvaga tybetański: (1.1) ཆང་ས ukraiński: (1.1) весілля węgierski: (1.1) lakodalom wilamowski: (1.1) fröed włoski: (1.1) nozze