rabin

rabin ()

, ,

rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) przełożony gminy żydowskiej, uczony w prawie żydowskim;

(1.1)

(1.1) Siadł rabin w smutku, pyta ksiąg mądrości, / Jakiemi słowy cieszyć lud strapiony?Mieczysław Romanowski, Rabin

(1.1) wielki rabin • naczelny rabin

(1.1) rabbi, rebe

rabinat , rabbi , reb , rebe rabiniczny, rabinacki, rabiński

< (rabbi) → mój nauczyciel(u), mój mistrz(u)

angielski: (1.1) rabbi arabski: (1.1) الحبر (alhabar) baskijski: (1.1) errabino białoruski: (1.1) рабін (rabin) bułgarski: (1.1) равин (ravin) chorwacki: (1.1) rabin czeski: (1.1) rabín duński: (1.1) rabbiner esperanto: (1.1) rabeno francuski: (1.1) rabbin górnołużycki: (1.1) rabin haitański: (1.1) raben hebrajski: (1.1) רב hiszpański: (1.1) rabino interlingua: (1.1) rabbin japoński: (1.1) ラビ (rabi) jidysz: (1.1) ortodoksyjny רבֿ (row), chasydzki רבי (rebe), postępowy ראַבינער (rabiner) kaszubski: (1.1) rabin , rabina kataloński: (1.1) rabí litewski: (1.1) rabinas luksemburski: (1.1) Rabbiner łaciński: (1.1) rabbi , rabbinus niemiecki: (1.1) Rabbiner nowogrecki: (1.1) ραβίνος rosyjski: (1.1) равви́н słowacki: (1.1) rabín szwedzki: (1.1) rabbin turecki: (1.1) haham ukraiński: (1.1) ра́бин węgierski: (1.1) rabbi wilamowski: (1.1) rabiner , raobin włoski: (1.1) rabbino

rabin ()