poliglota () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba znająca i biegle się posługująca wieloma językami;
(1.1)
(1.1) W badaniu opublikowanym przez Cerebral Cortex wykazano, że mózg poligloty ma większą gęstość istoty szarej w obszarach odpowiedzialnych za kontrolę poznawczą. (1.1) Księga Rekordów Guinessa podaje, iż największym poliglotą jest urodzony w roku 1954 Ziad Fazah (Liberia), który biegle posługuje się 58 językami!
poliglotyzm poliglotka poliglotyczny
(polýglōttos) lub (polýglōssos) → wielojęzyczny
angielski: (1.1) polyglot baskijski: (1.1) eleaniztun bułgarski: (1.1) полиглот czeski: (1.1) polyglot duński: (1.1) polyglot francuski: (1.1) polyglotte hiszpański: (1.1) políglota , poliglota jidysz: (1.1) שפּראַכן־קענער (szprachn-kener) niemiecki: (1.1) Polyglotte norweski (bokmål): (1.1) polyglott norweski (nynorsk): (1.1) polyglott nowogrecki: (1.1) πολύγλωσσος portugalski: (1.1) poliglota rosyjski: (1.1) полигло́т słowacki: (1.1) polyglot szwedzki: (1.1) polyglott
poliglota ()
przymiotnik (1.1) wielojęzyczny
(1.1) eleaniztun
poliglota ()
(1.1) od: poligloto rzeczownik, rodzaj męski (2.1) poliglota rzeczownik, rodzaj żeński (3.1) poliglotka
(2.1, 3.1) poliglotas
(2.1, 3.1) políglota (zob. uwagi)
polígloto, poligloto políglota /, poliglotismo , poliglotía
(polýglōttos)
wyraz ten ma akcent na drugiej sylabie od końca pod wpływem „polyglotte” i jest dziś rzadziej spotykany od wariantu „políglota” (1.1) ta forma jest obecnie częściej używana w rodzaju męskim zamiast „poligloto”
poliglota ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) poliglota rzeczownik, rodzaj żeński (2.1) poliglotka