oboje () , ,
liczebnik zbiorowy (1.1) dwie konkretne istoty (dwoje ludzi lub człowiek i zwierzę), różniące się płcią; on i ona (1.2) dwie konkretne istoty (ludzie lub zwierzęta), jedna lub obie określone za pomocą rzeczownika rodzaju nijakiego; jedno i drugie; on/ona i ono rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (2.1) , , od: obój
(1.1-2)
(1.1) Ukrywają oboje urazę, jaką wzajem do siebie czują, ale ja ją widzęH. Sienkiewicz, Bez dogmatu.. (1.1) Kobieta i kot. Oboje są groźni. (1.2) Oboje – i matka, i dziecko – mieli identyczny uśmiech. (1.2) Oboje dzieci (dwóch chłopców) chodziło do tej samej klasy. (2.1) Koncert na dwa oboje i dwa klarnety Vivaldiego.
(1.1-2) oboje + rzeczownik w w dopełniaczu (całość przyjmuje liczbę pojedynczą, rodzaj nijaki) (1.1-2) oboje bez rzeczownika (całość ma liczbę mnogą, rodzaj męskoosobowy)
(1.1-2) obydwoje
(1.1-2) obaj, obydwaj, obie, obydwie, oba, obydwa, obydwoje
lepsze jedno oko swoje niżeli cudze oboje
(1.1-2) Słowo „oboje” silniej niż „dwoje” podkreśla, iż zdanie dotyczy i jednej, i drugiej osoby. (1.1-2) Słowo „oboje” w odróżnieniu od „dwoje” musi dotyczyć konkretnych osób (istot). Fraza jest niepoprawna gramatycznie, podczas gdy „dwoje jakichś dzieci” jest poprawne. (1.1-2) Niekiedy, stosuje się tę formę w stosunku do pary zwierząt domowych, w pewien sposób je antropomorfizując („oboje kociąt”). Forma ta występuje w Słowniku poprawnej polszczyzny, jednak jest krytykowana przez niektórych językoznawcówbooks.google.com.
(1.1) cerkiewnosłowiański: (1.1) ѻбои; (1.2) ѻбои