ubikacja ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) miejsce przeznaczone do załatwiania potrzeb fizjologicznych; (1.2) urządzenie przeznaczone do załatwiania potrzeb fizjologicznych (1.3) dowolne pomieszczenie użytkowe
(1.1-3)
(1.1) Mieszkała skromnie w "fińskich domkach" na Mokotowie, łazienka i ubikacja wspólne dla trzech rodzin, ale okolica ładna, zielona, w bok od głównej ulicy.
(1.2) ubikacja kucana
(1.1) toaleta, latryna, ustęp, wychodek; ; sracz, kibel, klop, bardacha; miejsce potrzebne, miejsce sekretne, tam, gdzie król chadza piechotą (1.2) muszla
(1.1) pomieszczenie
(1.1) sławojka
Zapytania i odpowiedzi, „Poradnik Językowy” nr 7/1905, s. 105.
(1.1) (1.3) albański: (1.1) tualet białoruski: (1.1) прыбіральня czeski: (1.1) záchod , toaleta ; (1.2) záchod hiszpański: (1.1) retrete , excusado ; (1.2) inodoro , retrete kaszubski: (1.1) szituz , ùsôdk ; (1.2) ùsôdka nowogrecki: (1.1) αποχωρητήριο , αφοδευτήριο , απόπατος ; (1.2) λεκάνη wenedyk: (1.1) ubikaceń