ostracyzm () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) wykluczenie, bojkot kogoś z danej grupy lub z danego środowiska (1.2) w starożytnych Atenach rodzaj tajnego głosowania, podczas którego wolni obywatele typowali osoby podejrzane o dążenie do tyranii i zasługujące na wygnanie z miasta na 10 lat;
(1.1-2)
(1.1) poddać kogoś ostracyzmowi • doświadczyć ostracyzmu • być przedmiotem ostracyzmu • stać się obiektem ostracyzmu
(1.1) ostracyzm towarzyski
(1.2) sąd skorupkowy • wykluczenie • bojkot
ostrak , ostrakon ostracyzować
(ostrakismós) < (óstrakon) → naczynie z palonej gliny
angielski: (1.1) ostracism asturyjski: (1.1) ostracismu baskijski: (1.1) ostrazismo; (1.2) ostrazismo białoruski: (1.1) астракізм ; (1.2) астракізм duński: (1.2) ostrakisme francuski: (1.1) ostracisme galicyjski: (1.1) ostracismo hiszpański: (1.1) ostracismo kaszubski: (1.1) ostracëzna kataloński: (1.1) ostracisme niemiecki: (1.2) Scherbengericht portugalski: (1.1) ostracismo rosyjski: (1.1) остракизм ; (1.2) остракизм słowacki: (1.2) ostrakizmus ukraiński: (1.1) остракізм ; (1.2) остракізм włoski: (1.1) ostracismo ; (1.2) ostracismo