luck ()
rzeczownik niepoliczalny (1.1) szczęście (odwrotność pecha) (1.2) przypadek czasownik nieprzechodni (2.1) udać się dzięki szczęściu
(1.1) He blew on the dice for luck. → Dmuchnął w kości dla szczęścia. (1.2) The raffle is just a matter of luck. → Wylosowany los jest kwestią przypadku. (2.1) His plan lucked out. → Jego plan udał się dzięki szczęściu.
(1.1-2) fortune
(1.1) bad luck, misfortune, tough luck
unluckily, luckily lucky, luckless, unlucky
, < → szczęście,