knock ()
, ,
rzeczownik policzalny (1.1) pukanie, stukanie (1.2) zderzenie, uderzenie (1.3) w krykiecie: innings battingowy (okres gry w którym gra określony batsman) (1.4) w silniku: stukot czasownik (2.1) pukać, zapukać (2.2) stukać, zastukać, stuknąć, uderzyć (2.3) nie doceniać, deprecjonować, nisko oceniać
(1.1) I heard a knock on my door. → Usłyszałem pukanie do drzwi. (1.2) He took a knock on the head → Zostałem uderzony w głowę. (1.3) He played a slow but sure knock of 35. → Rozegrał powoli ale pewnie innings, w którym zdobył 35 punktów. (2.1) Knock on the door and find out if they're home. → Zapukaj do drzwi i sprawdź, czy są w domu. (2.2) I knocked against the table and bruised my leg. → Uderzyłem w stół i stłukłem sobie nogę. (2.3) Don't knock it until you've tried it. → Nie oceniaj tego źle, zanim nie spróbujesz.
(2.1) knock on , knock at (2.2) knock on , knock against
(2.1) knock knock → puk, puk • knock-knock joke
(2.3) denigrate, undervalue
antiknock, knock off / knockoff, knock out / knockout, knocker, knocker up knock about, knock around, knock down, knock off, knock out, knock over, knock up knocked up
knock for a loop • knock it off • knock oneself out • knock somebody's socks off • school of hard knocks knocking shop → burdel
lub → uderzyć