dudnić ()
, , ,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( brak) (1.1) wydawać głuchy odgłos (1.2) o dźwięku: brzmieć głucho i głośno (1.3) o dźwięku złożonym z dwóch tonów o podobnej częstotliwości: wzmacniać się i osłabiać okresowo (1.4) grać mocno uderzając klawisze
(1.1-4)
(1.1) huczeć; dudnieć (1.2) tętnić; dudnieć (1.3) falować, oscylować; dudnieć (1.4) bębnić; dudnieć
dudnienie , podudnienie , zadudnienie dudnieć , podudnić , zadudnić , zadudnieć dudniący, dudnieniowy
białoruski: (1.1) грукатаць, тарахцець bułgarski: (1.1) тънтя wilamowski: (1.1) rumpułn, düdnjȧn