__TOC__ konkordat () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) układ pomiędzy Stolicą Apostolską a państwem regulujący stanowisko prawne Kościoła katolickiego w danym państwie;
(1.1)
(1.1) podpisać / ratyfikować / wypowiedzieć / zerwać konkordat
Konkordia konkordacik konkordatowy
(1.1) < Leksykon religioznawczy, Wydawnictwo Współczesne, Warszawa 1998, s. 117.
angielski: (1.1) concordat baskijski: (1.1) konkordatu białoruski: (1.1) канкардат bułgarski: (1.1) конкордат czeski: (1.1) konkordát esperanto: (1.1) konkordato estoński: (1.1) konkordaat fiński: (1.1) konkordaatti francuski: (1.1) concordat hiszpański: (1.1) concordato ido: (1.1) konkordato interlingua: (1.1) concordato kataloński: (1.1) concordat litewski: (1.1) konkordatas łaciński: (1.1) concordatum niemiecki: (1.1) Konkordat nowogrecki: (1.1) κονκορδάτο rosyjski: (1.1) конкордат serbski: (1.1) конкордат słowacki: (1.1) konkordát szwedzki: (1.1) konkordat turecki: (1.1) konkordato ukraiński: (1.1) конкордат węgierski: (1.1) konkordátum włoski: (1.1) conciliazione
konkordat ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) konkordat
(1.1) ett konkordat, konkordatet, konkordat, konkordaten