ευλογία ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) błogosławieństwo (1.2) dobrodziejstwo, dar F25: ευλογίας; ευλογίες, ευλογιών
(1.1) ευχή
(1.1) κατάρα
ευλογώ ευλογημένος, ευλογητός, εύλογος ευλόγημα, ευλόγηση, ευλογητάριο, ευλογιά ευλογία Θεού → dar boży, dary boże • με τις ευλογίες + → za zgodą, za przyzwoleniem + (zazwyczaj ironicznie) • την ευλογία σου, πάτερ/δέσποτα, πάτερ/δέσποτα, την ευλογία σας → (zwrot grzecznościowy powitania lub pożegnania księdza/biskupa) (εὖ + λόγος) → pochwała