stopień najwyższy ()
, ,
fraza rzeczownikowa, rodzaj męskorzeczowy (1.1) forma przymiotnika lub przysłówka, oznaczająca największe nasilenie opisywanej przez niego cechy
, najwyższy ()
(1.1) „Dobry” w stopniu najwyższym to „najlepszy”.
(1.1) superlatyw, superlatiwus, superlativus
kalka z Krystyna Długosz-Kurczabowa, Stanisław Dubisz, Gramatyka historyczna języka polskiego, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa 2001, s. 370.
angielski: (1.1) superlative bułgarski: (1.1) превъзходна степен chorwacki: (1.1) superlativ czeczeński: (1.1) тӀехдаларан дарж duński: (1.1) superlativ esperanto: (1.1) superlativo francuski: (1.1) superlatif hiszpański: (1.1) grado superlativo , superlativo litewski: (1.1) aukščiausiasis laipsnis łaciński: (1.1) superlativus niemiecki: (1.1) Superlativ norweski (bokmål): (1.1) superlativ norweski (nynorsk): (1.1) superlativ nowogrecki: (1.1) υπερθετικός βαθμός , υπερθετικός rosyjski: (1.1) превосходная степень szwedzki: (1.1) superlativ