zdziwienie ()
, ,
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) stan lub ekspresja stanu człowieka, który się dziwi (1.2)
(1.1) (1.2)
(1.1) Minąłem wieś i ruszyłem dalej, lecz zdziwieniom moim nie było końca. (1.1) Tench spojrzał ze zdziwieniem na swego towarzysza. (1.2) Ja się z kolei zdziwiłem, że się zdziwiła, podobnie jak kolega z UW dziwił się mojemu zdziwieniu„Kultura”, Paryż 1987, zesz. 9-12, s. 58.
(1.1) zadziwienie, zaskoczenie; zdziwko
dziwaczek , dziw , dziwo , zdziwko , dziwienie , dziwaczenie , zdziwaczenie , dziwność , przedziwność , udziwnianie , udziwnienie , dziwactwo , dziwak , dziwaczka , dziwadło , wydziwianie , zadziwianie , zadziwienie zdziwić , dziwić , dziwaczeć , zdziwaczeć , udziwniać , udziwnić , wydziwiać , zadziwiać , zadziwić zdziwiony, przedziwny, dziwny, dziwaczny dziwnie, przedziwnie, dziwacznie, dziwo
angielski: (1.1) astonishment arabski: (1.1) استغراب czeski: (1.1) úžas esperanto: (1.1) miro francuski: (1.1) étonnement , stupeur polski język migowy: rosyjski: (1.1) удивле́ние ukraiński: (1.1) здивува́ння włoski: (1.1) stupore