kompan () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) towarzysz wspólnych przedsięwzięć, zwłaszcza rozrywek
(1.1)
(1.1) stary / dobry / wesoły kompan • kompan od kielicha • kompan z wojska
(1.1) kolega; kamrat, koleżka, koleś, kumpel; komiliton, konfrater, kompanion
kompania kompanka
angielski: (1.1) companion arabski: (1.1) رفيق, زميل, صاحب bułgarski: (1.1) компаньон czeski: (1.1) kumpán esperanto: (1.1) kunulo francuski: (1.1) compagnon niemiecki: (1.1) Kumpan sanskryt: (1.1) संसर्गिन् słowacki: (1.1) kompán węgierski: (1.1) társ wilamowski: (1.1) kumpan , kumpȧn włoski: (1.1) compagnone , compagno