dent ()
, : , ,
rzeczownik (1.1) wgniecenie, wklęśnięcie (1.2) wyszczerbienie czasownik (2.1) wginać, wgniatać (2.2) nadwyrężyć (np. zaufania) (2.3) zachwiać, podważyć (np. dowód)
dent ()
(1.1) ząb, zębowy
dento, dentaro, dentego, dentingo, dentisto, dentopikilo, dentpikilo, dentostango, kojnodento, laktodento, mueldento, murdento, saĝodento, tridento, tranĉodento, tranĉdento, dentobroso, dentocetaco, dentfadeno, dentsiklo, dentoskrapulo, dentopasto, dentoŝmiraĵo, dentrado denta, sendenta denti, dentigi, dentskrapi
dent ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ząb
(1.1) dent; dents
(1.1) dent de lait • dent de sagesse
dentition dentaire, édenté
garder une dent contre (quelqu'un) / avoir une dent contre (quelqu'un) • avoir la dent • avoir la dent dure • avoir les dents longues • en dents de scie • manger du bout des dents • n'avoir rien à se mettre sous la dent • rire du bout des dents • mordre à belles dents / mordre à pleines dents • montrer les dents • être sur les dents • être armé jusqu'aux dents
(1.1) , dentis
dent ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) ząb
(1.1) dent; dents
dent ()
rzeczownik, rodzaj męski (1.1) ząb