ceklacja ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) tułanie się nocami
(1.1)
(1.1) Bo patrz, iż się jednemu chce gospodarstwa, […], drugiemu opilstwa a ceklacyi, więc szyrmierstwa, więc rozmaitych poskokówMikołaj Rej, Żywot człowieka poczciwego, wyd. Księgarnia Polska, Lwów 1881.. (1.1) Wstyd wam, dziewczęta — widać, żeście się nie umiały podobać. — Podobać? — krzyknęły — podobać?! […] Takiemu poganinowi, co na nas nie spojrzy? Co woli kufel i ceklacye?Lucjan Siemieński, Muzamerit, t. I, wyd. N. Kamieński i Spółka, Poznań 1843.
(1.1) tułaczka, włóczęga
ceklarka , ceklarstwo , ceklarz , ceklmistrz , ceklowanie , ceklownik ceklować ceklarski