płomień ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) język ognia unoszący się nad płonącym przedmiotem;
(1.1)
(1.1) Gdy koks spalił się całkiem, zaczął spomiędzy nich buchać z przeraźliwym hukiem wielki płomień, długi, drgający.
(1.1) jasny / żółty / czerwony płomień • płomień lampy / łuczywa / ogniska / palnika / świecy / znicza
płomykówka , płomiennica , płomiennik , podpłomyk płomyk , płomyczek płonąć , spłonąć , zapłonąć płomienisty, płomienny, płomiennicowy, płomiennikowy
stanąć w płomieniach
angielski: (1.1) flame arabski: (1.1) شعلة (š`ula) , لهب (láhab) baskijski: (1.1) gar, sugar białoruski: (1.1) полымя bułgarski: (1.1) пламък duński: (1.1) flamme esperanto: (1.1) flamo francuski: (1.1) flamme gudźarati: (1.1) જયોત (jayōta), ઝાળ (jhāḷa) hiszpański: (1.1) llama kataloński: (1.1) flama niemiecki: (1.1) Flamme norweski (bokmål): (1.1) flamme norweski (nynorsk): (1.1) flamme / nowogrecki: (1.1) φλόγα nowopruski: (1.1) lāps osmański: (1.1) آتش (âteş) rosyjski: (1.1) пламя słowacki: (1.1) plameň staropruski: (1.1) lopis tuvalu: (1.1) kalokalo wilamowski: (1.1) łūn , łun , fłomm włoski: (1.1) fiamma , vampa