ranić ()
, ,
czasownik przechodni niedokonany ( zranić) (1.1) zadać ranę (1.2) powodować kaleczenie (1.3) sprawiać komuś przykrość; urażać czyjeś uczucia czasownik zwrotny niedokonany ranić się ( zranić się) (2.1) zadać ranę samemu sobie (2.2) ulegać kaleczeniu (2.3) sprawiać przykrość sobie wzajemnie (2.4) zadać rany sobie wzajemnie
(1.1-3) (2.1-4)
(1.1) Oskarżony odpowiada przed sądem za to, że w afekcie ranił sąsiada sztychówką. (1.3) Twoje niesprawiedliwe traktowanie rani mnie mocno. (2.2) Przeciskając się przez chaszcze, mój pies lekko ranił się w łapę.
(1.1) kaleczyć (2.1) kaleczyć się
rana , ranka , ranny , ranna , ranienie poranić, zranić
język rani bardziej niż żelazo • ranić do żywego • ranić serce • ranić dumę • ranić próżność • ranić ego
angielski: (1.1) injure, wound, lacerate, cut, gash; (1.2) injure, wound, lacerate, cut, gash; (1.3) hurt; (2.1) injure oneself, wound oneself; (2.3) hurt each other arabski: (1.1-2) جرح ,آذى białoruski: (1.1) раніць; (1.3) раніць bułgarski: (1.1) ранявам; (1.3) ранявам chorwacki: (1.1) raniti; (1.2) raniti; (1.3) raniti duński: (1.1) såre; (1.3) såre esperanto: (1.1) vundi; (1.2) vundi hiszpański: (1.1) herir; (1.2) herir, lesionar; (1.3) herir, ofender; (2.1) herirse kataloński: (1.1) ferir; (1.2) ferir nowogrecki: (1.1) πληγώνω; (1.2) πληγώνω; (1.3) πληγώνω, πικραίνω, προσβάλλω; (2.1) πληγώνομαι rosyjski: (1.1) ранить; (1.3) ранить staroangielski: (1.1) sceþþan; (1.2) sceþþan; (1.3) sceþþan ukraiński: (1.1) ранити włoski: (1.1) ferire; (1.3) trafiggere