żałować ()
,
czasownik niedokonany (1.1) odczuwać żal, być smutnym, przygnębionym (1.2) ubolewać nad popełnionym występkiem, złamaniem zasad (1.3) okazywać komuś współczucie z powodu trudnej sytuacji w jakiej się znalazł (1.4) skąpić, niechętnie wydawać na coś pieniądze; niechętnie dawać coś komuś (1.5) użalać się, skarżyć sięJolanta Maćkiewicz, Zbigniew Majchrowski, Stanisław Rosiek, Między tekstami 1. Początki. Średniowiecze (echa współczesne), wyd. III, wyd. słowo / obraz terytoria, Gdańsk 2004, s. 200.
(1)
(1.4) Boryna nie żałował i flachę puszczał częstą kolejką; tańce też szły raźniejsze i gęstsze, śpiewać już poczynali, przytupywać i coraz większym kołem taczać po izbie.
(1.1-3) żałować + Andrzej Markowski, Jak dobrze mówić i pisać po polsku, Warszawa 2000.
(1.1) boleć, ubolewać, utyskiwać (1.2) pluć sobie w brodę, mieć wyrzuty sumienia, odczuwać skruchę, (1.3) litować się, współczuć, (1.4) skąpić, sknerzyć, szczędzić
żałowanie , żal pożałować
nie żałować • co cię nie kosztuje, tego nie żałuj • kto za grzech nie żałuje, myśli go powtórzyć
angielski: (1.1) regret; (1.2) regret, repent; (1.3) pity, feel sorry; (1.4) begrudge arabski: (1.2) ندم białoruski: (1.2) шкадаваць; (1.3) шкадаваць; (1.4) шкадаваць czeski: (1.2) litovat; (1.3) litovat duński: (1.1) sørge; (1.2) fortryde, angre; (1.5) klage esperanto: (1.2) bedaŭri kaszubski: (1.4) żałowac litewski: (1.1) gailėtis niemiecki: (1.1) bedauern; (1.3) bedauern rosyjski: (1.1) пережива́ть, грусти́ть, печа́литься, горева́ть; (1.2) сожале́ть, жале́ть, раска́иваться; (1.3) сопережива́ть, сочу́вствовать; (1.4) жале́ть, жа́дничать, скупи́ться; (1.5) жа́ловаться, жа́лобиться, жа́литься szwedzki: (1.1) vara ledsen, sörja, deppa, gräma sig, beklaga; (1.2) ångra; (1.3) tycka synd, förbarma sig, ömka, ömma, ynka; (1.4) snåla, gnida, missunna tuvalu: (1.3) alofa wilamowski: (1.1) bydauyn, bydaojyn; (1.3) bydauyn, bydaojyn wolof: (1.1) reccu