rozbić () , ,
czasownik przechodni dokonany ( rozbijać) (1.1) uderzeniem, uderzeniami rozłupać coś na części, na kawałki (1.2) rozdrobnić coś przez poddanie obróbce mechanicznej (1.3) pokonać nieprzyjaciela w walce, rozproszyć siły nieprzyjaciela (1.4) uszkodzić część ciała przez uderzenie lub upadek (1.5) zniszczyć coś przez uderzenie czasownik zwrotny dokonany rozbić się ( rozbijać się) (2.1) rozpaść się na kawałki (2.2) ulec wypadkowi
(1.1-5) (2.1-2)
(1.1) Nie umiem tak rozbić jajka, by skorupka nie wpadła do miski.
(1.1) stłuc, zbić (1.4) odnieść zwycięstwo, pobić, pokonać, przemóc, rozgromić, zetrzeć w proch, znieść, zwyciężyć (1.5) obrócić w niwecz, obrócić w perzynę, stłuc, strzaskać, zdewastować, zdruzgotać, zmiażdżyć, zniszczyć, zniweczyć, zrównać z ziemią
rozbicie , bicie , rozbijanie , rozbitek , rozbitki bić , bijać , rozbijać , porozbijać
rozbić buty • rozbić w drobny mak • rozbić bank • rozbić namiot • rozbić obóz
angielski: (1.1) break; (1.3) beat; (1.4) hurt; (2.1) break, break apart; (2.2) crash baskijski: (1.1) puskatu, hautsi, apurtu duński: (1.1) brække; (1.2) sønderdele esperanto: (1.1) frakasi francuski: (1.1) fracasser kataloński: (2.2) estavellar-se niderlandzki: (1.1) breken; (2.1) breken, opbreken tuvalu: (1.1) fatifati włoski: (1.1) spaccare; (1.3) sgominare