__TOC__ urok ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) to, co wywiera przyjemne wrażenie (1.2) według wierzeń ludowych: negatywna siła magiczna mogąca komuś lub czemuś szkodzić
(1)
(1.1) Ta jednoaktówka dodała jeszcze uroku całemu przedstawieniu. (1.2) Rzuciwszy urok czarownica rechocząc odleciała na miotle.
(1.1) nieopisany / niezwykły urok • tajemniczy urok • uroki wiosny / lata / jesieni / zimy • uroki wsi (1.2) diabelski / szatański / zły urok • odczyniać / zamawiać urok • zdejmować uroki
(1.1) czar; charme, szarm, gracja, urokliwość, magiczność, powab, wdzięk (1.2) czar, zło, magia
(1.1) piękno (1.2) zjawisko nadprzyrodzone
uroczysko , urokliwość uroczy, urokliwy uroczo, urokliwie zauroczyć
jak nie urok, to przemarsz wojsk / jak nie urok, to sraczka • na psa urok / na psa uroki • rzucić urok / rzucić uroki
(1.1) częściej w
angielski: (1.1) charm, attraction; (1.2) spell, hex esperanto: (1.1) ĉarmo; (1.2) sorĉo estoński: (1.1) sarm, võlu, külgetõmme; (1.2) loits karaimski: (1.2) назар kaszubski: (1.2) ùrok , ùrzek osmański: (1.1) آب (âb) rosyjski: (1.1) очарование , обаяние ; (1.2) сглаз szwedzki: (1.1) charm , tjusning , tjuskraft , behag , attraktion , grace ; (1.2) förtrollning , förhäxning
urok ()
rzeczownik (1.1) lekcja, wykład