nabój ()
,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) jednostka amunicji broni palnej w formie metalowego walca zawierającego pocisk oraz materiał wybuchowy; (1.2) jednostka ładunku miotającego niezbędna do spowodowania wybuchu gazów w lufie, umieszczana oddzielnie w komorze nabojowej za pociskiem (1.3) nabój hutniczy, porcja materiałów wsadowych ładowana jednorazowo do pieca hutniczego (1.4) metalowy pojemnik wypełniony dwutlenkiem węgla, używany m.in. w syfonach, tratwach ratunkowych (1.5) plastikowy pojemnik wypełniony atramentem lub tuszem, wkładany do wiecznych piór i drukarek atramentowych
(1.1-5)
(1.1) ślepy nabój
nabijanie , nabicie nabić , nabijać nabojowy
angielski: (1.1) cartridge; (1.4) sparklet czeski: (1.4) bombička hiszpański: (1.1) cartucho ; (1.2) carga ; (1.4) cartucho niemiecki: (1.1) Patrone nowogrecki: (1.1) φυσίγγιο , φυσίγγι rosyjski: (1.1) патрон ; (1.2) заряд ukraiński: (1.1) набій , патрон wilamowski: (1.1) patrun , patrün