ryczeć ()
,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( ryknąć) (1.1) o niektórych zwierzętach: wydawać przeciągły i donośny odgłos (1.2) o ludziach: wydawać donośny głos płacząc, śpiewając lub śmiejąc się
(1.1-2)
ryczenie , porykiwanie , rykowisko , ryczka , ryk ryknąć , zaryczeć , wyryczeć , porykiwać rykliwy
angielski: (1.1) roar bułgarski: (1.1) изревавам; (1.2) изревавам cerkiewnosłowiański: (1.1) рыкати czeski: (1.1) řvát hiszpański: (1.1) berrear, bramar, (o krowie) mugir interlingua: (1.1) mugir; (1.2) mugir kataloński: (1.1) rugir niemiecki: (1.1) röhren, brüllen; (1.2) schreien rosyjski: (1.1) реве́ть; (1.2) реве́ть, рыда́ть tuvalu: (1.1) ˈgulu, gulugulu udmurcki: (1.2) вузыны węgierski: (1.1) bőgni; (1.2) bőgni wilamowski: (1.1) pryłła; (1.2) pryłła włoski: (1.1) ruggire; (1.2) belare, frignare