dąć ()
, ,
czasownik nieprzechodni niedokonany ( brak) (1.1) wiać z dużą siłą (1.2) dmuchając w instrument muzyczny, wydobywać z niego dźwięki
(1.1-2)
(1.1) Wiatr dął jeszcze silny, ale burza minęła, a morze znacznie przycichło. (1.2) Przygrywała cała orkiestra rybacka, a dęła w trąby z taką mocą i zapałem, że pół wioski drżało, jak podczas nordowego sztormuJerzy Bandrowski, Sosenka z wydm, Księgarnia Św. Wojciecha, Warszawa 1930..
(1.2) dąć w +
(1.1) dąć w żagle • wiatr dmie (1.2) dąć w gwizdek / puzon / róg / trąbkę
(1.1) wiać (1.2) dmuchać, grać
dęcie dęty dęto przydąć
Niepoprawne są formy „” i „”.
angielski: (1.1) blow; (1.2) blow czagatajski: (1.1) ایسماک (ismäk) duński: (1.1) blæse; (1.2) blæse, puste hiszpański: (1.1) soplar; (1.2) tocar rosyjski: (1.1) дуть; (1.2) дуть ukraiński: (1.1) дути