ikonoklazm ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) ruch zwalczający oddawanie czci obrazom i figurom religijnym, rozwijający się na przełomie VIII i IX wieku w Bizancjum;
(1)
(1.1) Wkrótce ikonoklazm stał się doktryną Kościoła bizantyjskiegoAgnieszka Krzemińska, Cud oblicze, Polityka, 11-04-2009.
(1.1) obrazoburstwo
ikonoklasta
(=obraz + łamać)
angielski: (1.1) iconoclasm białoruski: (1.1) іканаборства czeski: (1.1) ikonoklasmus , obrazoborectví duński: (1.1) ikonoklasme francuski: (1.1) iconoclasme hiszpański: (1.1) iconoclasia , iconoclastia nowogrecki: (1.1) εικονοκλασία , εικονομαχία rosyjski: (1.1) иконоборчество , иконоклазм słowacki: (1.1) ikonoklazmus , ikonoborectvo , obrazoborectvo słoweński: (1.1) Ikonoklazem , ikonoborstvo ukraiński: (1.1) іконоборство , іконоклазм węgierski: (1.1) képrombolás