gałgan ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) zniszczony kawałek tkaniny, strzęp odzieży (1.2) ubranie rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) łobuziak, nicpoń; obdartus
(1.1) Po całym ich mieszkaniu walały się różnobarwne, ale brudne gałgany. (1.2) Szwagierka poszła właśnie do lumpeksu kupić sobie jakiś gałgan. (2.1) Dzięki temu siostra nie może ani palcem ruszyć we własnym majątku, bo gałgan Kunik ma pełnię władzy.
(1.1) łachman, szmata (1.2) ciuch, łach (2.1) hultaj, niecnota, ladaco, łachmyta, łachudra, łapserdak; oberwaniec, szmaciarz
gałganiarz , gałganek
(1.1) < Małgorzata Stefaniak, „Absztyfikant założył ancug”, czyli o niemieckich zapożyczeniach we współczesnej polszczyźnie potocznej, w: Język, Komunikacja, Informacja nr 6/2011, red. I. Koutny, P. Nowak, s. 224. (2.1) od (1.1)
angielski: (1.1) rag; (2.1) scamp esperanto: (1.1) ĉifono jidysz: (2.1) שעלמע (szelme) słowacki: (2.1) galgan wilamowski: (1.1) hōder ; (2.1) lump włoski: (1.1) straccio , cencio