żołnierz wyklęty ()
, , ,
fraza rzeczownikowa, rodzaj męskoosobowy (1.1) żołnierz podziemia niepodległościowego i antykomunistycznego lat 40. i 50. XX wieku, stawiający opór sowietyzacji Polski i podporządkowaniu jej ZSRR;
(1.1)
(1.1) żołnierz niezłomny, wyklęty
określenie stworzone w 1993 r. przez Leszka Żebrowskiego na potrzeby wystawy „Żołnierze Wyklęci – antykomunistyczne podziemie zbrojne po 1944 r.”
(1.1) częściej w
białoruski: (1.1) вы́кляты жаўне́р