żołnierz wyklęty ()

, , ,

fraza rzeczownikowa, rodzaj męskoosobowy (1.1) żołnierz podziemia niepodległościowego i antykomunistycznego lat 40. i 50. XX wieku, stawiający opór sowietyzacji Polski i podporządkowaniu jej ZSRR;

(1.1)

(1.1) żołnierz niezłomny, wyklęty

określenie stworzone w 1993 r. przez Leszka Żebrowskiego na potrzeby wystawy „Żołnierze Wyklęci – antykomunistyczne podziemie zbrojne po 1944 r.”

(1.1) częściej w

białoruski: (1.1) вы́кляты жаўне́р