żgać () ,
czasownik przechodni niedokonany ( żgnąć) (1.1) (1.2) dokuczaćZenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 327. (1.3) kłuć, dźgać
(1.1)
(1.1) Żgaj twardo, a zawsze pod włos i prosto w bebech, potem zakręć: jak chrupnie, gotowy!Władysław Reymont: Rok 1794, tom III
żganie
(1.1) forma alternatywna: źgać
(1.1) (1.2) (1.3) białoruski: (1.1) джгаць, калоць kaszubski: (1.1) żgac, kłoc, pikac