żgać () ,

czasownik przechodni niedokonany ( żgnąć) (1.1) (1.2) dokuczaćZenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 327. (1.3) kłuć, dźgać

(1.1)

(1.1) Żgaj twardo, a zawsze pod włos i prosto w bebech, potem zakręć: jak chrupnie, gotowy!Władysław Reymont: Rok 1794, tom III

żganie

(1.1) forma alternatywna: źgać

(1.1) (1.2) (1.3) białoruski: (1.1) джгаць, калоць kaszubski: (1.1) żgac, kłoc, pikac