ἐγώ ()
egṓ
zaimek osobowy (1.1) jaHenry George Liddell, Robert Scott, Henry Stuart Jones, A Greek-English Lexicon, hasło „ἐγώ”, Logeion.Christopher Francese, Greek Core Vocabulary, hasło „ἐγώ, ἐμοῦ, (pl.) ἡμεῖς, ἡμῶν”, Dickinson College Commentaries.
(1.1) odmiana nieregularnaHerbert Weir Smyth, Greek Grammar, §§ 325–326. przypadek liczba pojedyncza liczba podwójna liczba mnoga mianownik ἐγώ νώ ἡμεῖς dopełniacz ἐμοῦ; μου νῷν ἡμῶν celownik ἐμοί; μοι νῷν ἡμῖν biernik ἐμέ; με νώ ἡμᾶς (1.1) w liczbie pojedynczej formy μου, μοι, με są enklityczne i używane, gdy zaimek nie jest emfatyczny; odpowiadające im formy akcentowane ἐμοῦ, ἐμοί, ἐμέ służą m.in. do uwydatnienia zaimka
(1.1) ἐγὼ γὰρ ὀκνοίην μὲν ἂν εἰς τὰ πλοῖα ἐμβαίνειν…Ksenofont, Κύρου Ἀνάβασις 1.3.17. → Ja bowiem wahałbym się wejść na statki… (1.1) ἡδέως γὰρ ἂν ἐγὼ ἀκούσαιμι.Platon, Φαίδων 57b. → Chętnie bowiem ja posłuchałbym. (1.1) ἐγὼ δὲ αὐτίκα ἥξω.Ksenofont, Κύρου Ἀνάβασις 2.1.9, Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας. → Ja zaś zaraz wrócę.
ἐμός, ἐμαυτοῦ
(1.1) ἔγωγε → ja przynajmniej
(1.1) ponieważ osoba podmiotu jest zazwyczaj jednoznacznie wskazana przez końcówkę czasownika, ἐγώ w mianowniku jest używane przede wszystkim wtedy, gdy mówiący chce uwydatnić lub przeciwstawić podmiotThomas Dwight Goodell, A School Grammar of Attic Greek, § 557, Dickinson College Commentaries. (1.1) ἐγών → epicka, zwłaszcza przed samogłoską, oraz dorycka forma ἐγώ