letnik () , ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba przybyła dla spędzenia letniego wypoczynku w innej miejscowości rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (2.1) ubiór letni, zwłaszcza kobiecy; suknia (spódnica) letnia (2.2) altana (2.3) kontusz z rękawamiZenon Klemensiewicz, Historia języka polskiego, PWN, Warszawa 2002, s. 320.
(1.1)
(1.1) Jak co roku, do tej miejscowości nad jeziorem napłynęła fala letników. (2.1) Na ten gorętszy czas pani starościna zwykle wdziewała letnik zielony kitajkowy, bez rękawów, białym płótnem podszyty. (2.2) Przyszli go wieczorem odwiedzić Zagłoba z Wołodyjowskim i zasiedli w przestronnym letniku, który Tatarowie dla swego „bagadyra” wznieśli.
(2.1) letniczek (2.2) chłodnik, ciennik, chłodnica, chłodniczek
(1.1) urlopowicz, wczasowicz
lato , letnisko letniczka latem, letnio letniskowy
angielski: (1.1) holidaymaker; (2.2) gazebo baskijski: (1.1) udatiar bułgarski: (1.1) летовник czeski: (1.1) letní host duński: (1.1) sommergæst fiński: (1.1) lomailija francuski: (1.1) estivant ; (2.2) tonnelle hiszpański: (1.1) veraneante niemiecki: (1.1) Sommergast ; (2.2) Sommerlaube nowogrecki: (1.1) παραθεριστής turecki: (2.2) alacık włoski: (1.1) villeggiante ; (2.2) gazebo