komornik ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) funkcjonariusz publiczny zajmujący się wykonywaniem rozstrzygnięć o roszczeniach cywilnych w drodze przymusu egzekucyjnego (1.2) duch domowy (1.3) chłop bez własnej ziemi (1.4) wysoki urzędnik dworski w średniowiecznej Polsce (1.5) lokator (1.6) współlokator płacący czynszZapytania i odpowiedzi, „Poradnik Językowy” nr 3/1902, s. 47.
(1.1-4)
(1.1) Jeśli nie spłacimy tego kredytu, komornik zajmie nam mieszkanie.
(1.1) windykator, egzekutor (1.2) chowanek, chowaniec, chobołd, gospodarczyk, piecuch, latawiec, wychowaniec
komora , komorzy , Komorniki komornica komorniczy
(1.1) Stanisław Szober, Gramatyka języka polskiego, PWN, Warszawa 1968, s. 123. (1.5) (1.6)
(1.5) angielski: (1.1) bailiff czeski: (1.1) exekutor hiszpański: (1.1) agente judicial , embargador kaszubski: (1.1) zekutnik niemiecki: (1.1) Gerichtsvollzieher ; (1.3) Büdner nowogrecki: (1.1) δικαστικός επιμελητής słowacki: (1.1) exekútor węgierski: (1.1) végrehajtó