błogosławiony ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) ktoś zmarły uznany przez kościół lub społeczność za godnego kultu; przymiotnik (2.1) szczęśliwy
(3.1) przymiotnikowy bierny od: błogosławić
(1.1) (2.1) (3.1)
(1.1) Błogosławiony Edmund Bojanowski założył żeńskie zgromadzenie zakonne. (1.1) Leksykon zawiera hagiografie wszystkich świętych i błogosławionych. (2.1) Kazik siedzi jak błogosławiony między dwiema niewiastami.
(1.1) beatyfikowany; bł. (2.1) szczęśliwy (3.1) błogosławion
błogosławieństwo , błogosławienie , pobłogosławienie , błogosławieniec błogosławiona błogosławić , pobłogosławić błogosławny
błogosławiony stan • sen błogosławionych
angielski: (1.1) blessed hiszpański: (1.1) beato nowopruski: (2.1) deiwūts rosyjski: (1.1) блаже́нный; (2.1) благослове́нный; (3.1) благословлённый słowacki: (1.1) blahoslavený szwedzki: (1.1) salig; (2.1) salig; (3.1) välsignad włoski: (1.1) beato