__TOC__ karabinier ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) żandarm we Włoszech i innych krajach (1.2) żołnierz straży granicznej w Hiszpanii (1.3) w dawnych armiach europejskich: wyborowy żołnierz piechoty i kawalerii
(1.1-3)
(1.1) Niemcy uznali go za karabiniera z powodu jego czapki, dlatego nie słuchając żadnych tłumaczeń, zmusili go do eskortowania więźniów na plac. (1.2) Kilku uzbrojonych po zęby karabinierów czekało na konwój na granicy z Andorą. (1.3) Młody, elegancki i przystojny rotmistrz konnych karabinierów gwardji, książę Lacy-Martinez, wraz z nowomianowanym sekretarzem rozpoczęli swoją karjerę kolonjalną od rozbijania twarzy murzynom.
(1.1) boloński / włoski karabinier • koszary / pomoc /szkoła karabinierów (1.2) hiszpańscy karabinierzy • koszary karabinierów (1.3) polski karabinier konny • pułk królewskich karabinierów
(1.1) żandarm (1.2) żołnierz (1.3) kawalerzysta
karabin , karabinek
< < <
angielski: (1.1) carabineer, carabinier; (1.3) carabineer, carabinier francuski: (1.3) carabinier hiszpański: (1.3) carabinero niemiecki: (1.3) Karabinier portugalski: (1.3) carabineiro węgierski: (1.3) karabélyos włoski: (1.1) carabiniere ; (1.3) carabiniere
karabinier ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) karabinier (1.2) karabinier (we Włoszech)
karabiniersky