kaznodziejstwo ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) wygłaszanie kazań, bycie kaznodzieją (1.2) całość twórczości kaznodziejskiej (1.3) talent oratorski (1.4) skłonność do wygłaszania mów, prawienia morałów
(1.1)
(1.1) Wojtyłę pociągało kaznodziejstwo. (1.1) Istotnym miernikiem dobrego kaznodziejstwa jest osobiste życie kaznodziei.www.razemdlaewangelii.pl (1.2) Kaznodziejstwo franciszkanów pierwszej doby było proste i czyste jak źródlana woda. (1.2) Miał do tego talent, jego kaznodziejstwo było wysokich lotów. (1.4) Mam po dziurki w nosie tego jego kaznodziejstwa, tych jego morałów i sentencji. (1.4) Zlituj się, będziesz mi tu cały wieczór uprawiał kaznodziejstwo?
(1.1-2) kaznodziejstwo ludowe / średniowieczne / renesansowe / barokowe / współczesne / franciszkańskie / dominikańskie • historia / dzieje kaznodziejstwa • uprawiać kaznodziejstwo
kaznodzieja kaznodziejka kaznodziejski kaznodziejsko
< < → głosić kazanie
angielski: (1.1) preaching; (1.2) preaching czeski: (1.1) kazatelství; (1.2) kazatelství; (1.4) moralizování włoski: (1.1) predicazione ; (1.2) predicazione