__TOC__ kolaborant ()
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) osoba współpracująca z nieakceptowaną przez daną społeczność władzą, zwłaszcza okupacyjną
(1.1)
(1.1) 16 stycznia oddział AK „Kurniawa” dowodzony przez Tadeusza Studzińskiego niemal oficjalnie przemaszerował przez Kościeliską i na Krzeptówkach powiesił otoczonego złą sławą góralskiego kolaboranta…
(1.1) kolaboracjonista
(1.1) zdrajca, współpracownik
(1.1) własowiec, folksdojcz / volksdeutsch, szmalcownik
kolaboracja , kolaboracjonista , kolaboracjonistka , kolaboranctwo , kolaboracjonizm , kolaborowanie , kolaborator kolaborantka kolaborować kolaboracyjny, kolaborancki, kolaboracjonistyczny
,
angielski: (1.1) collaborator, quisling białoruski: (1.1) калабарацыяніст (kalabaracyânìst) czeski: (1.1) kolaborant francuski: (1.1) collaborateur niemiecki: (1.1) Kollaborateur , Quisling rosyjski: (1.1) коллаборационист (kollaboracionist) słowacki: (1.1) kolaborant ukraiński: (1.1) колабораціоніст (kolaboracìonìst) węgierski: (1.1) kollaboráns włoski: (1.1) collaborazionista
kolaborant ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) kolaborant
(1.1)
kolaborantka, kolaborantství, kolaborace kolaborantský, kolaborační kolaborovat
kolaborant ()
rzeczownik, rodzaj męski żywotny (1.1) kolaborant
kolaborantstvo , kolaborovanie , kolaborácia kolaborantka kolaborovať kolaboračný, kolaborantský kolaborantsky