__TOC__ ducka ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) duży kosz wiklinowy z dwoma uchami
ducka ()
czasownik nieprzechodni (1.1) schylać się dla uniknięcia czegoś, uchylać się przed czymś, robić unik (1.2) uchylać się od czegoś, wymigiwać się, wykręcać się
(1) att ducka, duckar, duckade, duckat, ducka! ; pres. part. duckande, perf. part. -
(1.1) ducka (för något) → robić unik (przed czymś) (1.2) ducka (för/inför något) → uchylać się (od czegoś)
(1.1) böja sig ned, väja undan (1.2) undvika
duckande, duckning